De Dijk

Wat je als leraar volgens veel leerlingen niet zou moeten doen, is zingen in de klas. Nou ja, het mag wel, maar er zit altijd wel een meisje op de voorste rij (en dan vooral in klas 1) dat heel hard gaat giechelen als je gaat zingen. Toch kun je door af en toe eens een mooi liedje te zingen blij verrast worden door een leerling die opeens mee gaat zingen. Zo kwam ik er dit jaar achter dat ik onder mijn leerlingen een paar echte liefhebbers van De Dijk heb. Tja, als een leerling vraagt of het licht uit mag als we een stukje video gaan kijken, dan is de link natuurlijk al snel gelegd naar "Mag het licht uit". Toch heb ik in mijn vijfde klas ook nog wel wat missiewerk te verrichten. Bij het lezen van een gedicht van Propertius waarin hij beschrijft hoe Amor hem kwelt, terwijl zijn hart al helemaal is uitgedroogd, kon ik het niet laten om even "Bloedend Hart" aan te heffen, maar tevergeefs. Er zit zo'n mooie zinssnede in: "Ik wacht op wat gaat komen / Als ik ben leeggebloed". Laten we hopen dat dat bloeden toch maar gestelpt kan worden, want anders zouden we Huub toch maar missen. Propertius raadt in zijn gedicht Amor aan om zijn pijlen maar op iemand anders te richten, want wie zou anders gedichten over amor moeten maken? Voor alle vijfdeklassers die dat prachtige gedicht van Propertius gelezen hebben, volgt hier "Bloedend Hart" van De Dijk.


Een ´prozaïsche´ vertaling van Propertius, Carm. 2.12:

Wie hij ook was, die Amor als jongen geschilderd heeft,
denk je niet dat deze wonderlijke handen gehad heeft?
Hij zag voor het eerst dat geliefden zonder verstand leven,
en dat grote goederen door onbelangrijke zorgen verloren gaan.
5 Dezelfde voegde niet tevergeefs vleugels toe, snel als de wind,
en beeldde af hoe de god weg van het menselijk hart vliegt:
natuurlijk omdat wij heen en weer worden gesmeten tussen de golven,
en de wind met ons op geen plaatsen standvastig is.
En terecht is zijn hand bewapend met pijlen voorzien van weerhaken,
10 en hangt er een pijlkoker uit Kreta aan beide schouders:
omdat hij toeslaat voordat wij van een veilige afstand de vijand zien,
en niemand na die wond gezond weggaat.
In mij blijven de pijlen, blijft ook het beeld van de jongen -
maar hij heeft beslist zijn vleugels verloren;
15 omdat hij - ach! - nergens heen van mijn hart wegvliegt,
en onafgebroken oorlogen voert ten koste van mijn bloed.
Waarom is het jou aangenaam te wonen in een uitgedroogd hart?
Als je eergevoel hebt, schiet dan je pijlen ergens anders heen, knaap!
Het is beter degenen die nog niet zijn aangeraakt met dat vergif van jou te overvallen:
20 niet ik, maar mijn ijle schim heeft te lijden.
Als je die te gronde richt, wie zal er dan zijn die dergelijke dingen bezingen moet,
(deze lichte Muze van mij is jouw grote roem),
die het hoofd en de vingers en de zwarte ogen van het meisje
moet bezingen en hoe haar voetjes gewoonlijk sierlijk gaan?

Masaaki Suzuki

Dit is zo geweldig: de Johannes Passion door het Bach Collegium Japan. De bezetting van het koor is minimaal met een enkele excuus-westerling erin. De dirigent Masaaki Suzuki is ook zo heerlijk atypisch Japans! Ik dacht eerst nog: "Wat heeft Ton Koopman toch lang haar op deze video!"

Als je nog even behoefte heb aan slap geouwehoer, lees dan de reacties van de kijkers onder de video.

De Grote Zeven?

De Zeven Wijzen uit het oude Griekenland waren volgens de Italiaanse schrijver Luciano de Crescenzo met z'n tweeëntwintigen. Het is namelijk onduidelijk wie de Grieken eigenlijk met deze zeven bedoelden. Met collega's had ik het laatst over de Grote Drie uit de Nederlandstalige literatuur. En wie is er nog over? Harry Mulisch. Laten we daarom liever spreken over de Grote Drie met een knipoog en doen alsof ze met z'n zevenen zijn: Hermans (†), Reve (†), Mulisch, Claus (†), Wolkers (†), Campert en Haasse. Dat maakt het in ieder geval een stuk dragelijker!

Koehandel met tram?

Den Haag wil tram 1 naar Delft in de toekomst laten rijden via de Binckhorst. De Binckhorst wordt namelijk een sprankelende wijk. Echt waar! Fijn, hè? Nu word je er alleen maar depressief. Er is echter één probleempje met het nieuwe tramtracé: geld en ruimte! Het mooiste is natuurlijk dat je zo'n tram deels ondergronds kunt laten rijden, maar dat is natuurlijk peperduur! Helemaal als het tracé zal lopen door een archeologische vindplaats. Ach, je kunt een tram ook altijd nog over, langs en/of onder een Rijswijkse sloot laten lopen (zie: Verbinding met de kwaliteit van Randstadrail).


Artikeltje uit de Kleine Posthoorn van 29 (!) februari 2008

Gōng xǐ fā cái

Vandaag was ik bij de viering van Chinees nieuwjaar in de Haagse binnenstad. Sfeervol is het altijd, maar ook wel wat langdradig, omdat de "optocht" bij de meeste zaken in Chinatown halt houdt en vuurwerk afsteekt. Er is een hoop gewichtigdoenerij bij. Het begon al in het atrium van het stadhuis, waar elke sponsor zo ongeveer op het podium geroepen is. Gelukkig waren er ook leuke optredens en mooie drakendansen! Kee Lun was (natuurlijk)overbezet, dus ik heb maar een hapje gegeten bij Sing Kee. Toen ik buiten stond te kijken naar het vuurwerk, zat ik op een gegeven moment onder de rode schilfertjes van het vuurwerk. Je schijnt ze volgens Chinese traditie drie dagen te moeten laten zitten, maar goed, zo ver ga ik maar niet. Troep is troep. In ieder geval wel een heel gelukkig jaar van de rat!

Matthäus Passion

Matthäus Passion op You Tube

Mijn collega Coos zweeft opeens helemaal. Ze mag weer lesgeven over de Matthäus Passion. Ik vertelde haar direct dat de Matthäus Passion van mij altijd mag, maar goed, als je godsdienstdocent bent, dan volg je toch een beetje de christelijke kalender.
Toch moet ik eens ernstig gaan praten met Coos. Het duurt nog even tot Pasen (lees: Goede Vrijdag), maar toch heb ik al weer de Matthäus Passion opgezet. Het is weliswaar een keurig nette verslaving, maar toch een verslaving en die gaat toch even door. Gelukkig is er één lichtpuntje: na Pasen heb ik er voor een hele tijd weer genoeg van.
Eén ding moet ik Coos nageven: het is geweldig om zo'n godsdienstdocente te hebben. Ik heb zelf moeten uitvogelen wat de Matthäus Passion nou eigenlijk was.

Krantenbezorger

Wat is het toch moeilijk om burger te zijn in de nieuwe eeuw. Je moet veel te veel keuzes maken en veel vanzelfsprekendheden zijn niet meer zo vanzelfsprekend. Ik ben geabonneerd op De Volkskrant en ik had tot nog toe nooit te klagen, maar juist nu in mijn Rijswijke Exil heb ik een slechte bezorger getroffen. Afgelopen week heb ik drie keer niet de krant ontvangen. En maar bellen naar de klantenservice. Grrrrrr. Gelukkig word ik steeds heel lief te woord gestaan en krijg ik mijn krant nabezorgd, maar echt blij word ik er niet van. Eén keer per jaar per abonnee een fout kan nog net, maar drie keer per week bij één abonnee... De bezorger mag blij zijn dat ik eigenlijk een heel humaan persoon ben!